مسافر -

همسفر


	* من تو ام * هيچكس را نداشت و حتي هيچ ناكس را به باغها پناه برد به تمامي درختهاي ازريشه رميده آفتاب نديده به جاك افتاده گلهاي خزان زده ي پاييز روئيد. گفت باورتان باد من باغباتم مسخره اش كردند به دريا پناه برد مسحور از خود رميدنها. خراميدنها و در بستر تبدار سواحل آرميدنهاي امواج به قايق هاي بادبان گم كرده گفت: باورتان باد من بادبانم مسخره اش كردند به آسمانها پناه برد مقهور عظمت ستاره هاي سياره ساز و زندگي پرداز و هميشه سر زنده به تمامي ابرهاي خانه بدوش و پراكنده گفت: باورتان باد من اشك از ديده فرو نغلتيده آسمانم مسخره اش كردند به كتابهاي تاليف نشده پناه برد گفت: من نه باغبان. نه باران. نه از ياد رفته سرشك ديده آسمانم كه متن روي كار نيامده ي يك داستانم مسخره اش كردند به خودش پناه برد گفت : باورت باد كه من توام... و گريست. *مسافر ZAMANI** \|+\| نوشته شده توسط محمد زمانی در جمعه سی و یکم فروردین 1386 \|