مسافر -

همسفر


	يكي بود يكي نبود جز خدا هيچي نبود زير اين طاق كبود نه ستاره نه سرود عمو صحرا توپلي با دوتا لپ گلي پا و دستش كوچولو ريش و روحش دوقلو چپقش خالي و سرد دلكش درياي درد در باغو بسته بود دم باغ نشسته بود عمو صحرا! پسرات كو لب دريان پسرام دختراي ننه دريا رو خاطرخوان پسرام طفليا تنگ غلاغ پر. پاكشون خسته و مرده ميان از سر مزرعه شون تنشون خسته كار دلشون مرده زار دستشون پينه ترك لباساشون نمدك پاهاشون لخت و پتي كج كلاشون نمدي مي شينن با دل تنگ لب دريا. سر سنگ طفليا شب تا سحر گريه كنون خوابو از چشم بدر دوخته شون پس مي رونن توي درياي نمور مي ريزن اشكاي شور مي خونن- آخ كه چه دلدو وچه دلسوز مي خونن دختراي ننه دريا! كومه مون سرد و سياس جش اميدمون اول بخدا بعد به شماس كورها سرد شدن سبزه ها زرد شدن خنده ها درد شدن از سر تپه. شبا شيهه اسباي گاري نمياد از دل بيشه غروب چهچه سار و قناري نمياد ديگه از شهر سرود تكسواري نمياد ديگه مهتاب نمياد كرم شب تاب نمياد بركت از كومه رفت رستم از شاهنومه رفت تو هوا. هوا وقتي كه برق ميجه وبارون ميكنه كمون رنگه برنگش ديگه بيرون نمياد رو زمين. وقتيكه ديب دنيا رو پر خون ميكنه سوار رخش قشنگش ديگه ميدون نمياد شبا شب نيس ديگه. يخدون غمه عنكبوتاي سيا شب تو هوا تار مي تنه آسمون مثل قديم شبها چراغون نميشه غصه كوچيك سردي. مث اشك جاي هر ستاره سوسو ميزنه سر هر شاخه خشك از سحر تا دل شب جغده كه هوهو مي زنه دلا از غصه سياس آخه پس خونه خورشيد كجاس قفله- بازش مي كنيم قهره – نازش مي كنيم مي كشيم منتشو مي خريم همتشو... مگه زوره. بخدا هيچكي به تاريكي شب تن نميده موش كورم كه ميگن دشمن نوره به تيغ تاريكي گردن نميده دختراي ننه دريا! رو زمين عشق نموند خيلي وخ پيش بارو بنديلشو بست. خونه تكوند ديگه دل مثل قديم عاشق و شيدا نميشه تو كتابم ديگه اونجور چيزا پيدا نميشه دنيا زندون شده . نه عشق و نه اميد و نه شور برهوتي شده دنيا كه تا چش كار ميكنه مرده س و گور نه اميدي- چه اميدي. به خدا حيف اميد نه چراغي- چه چراغي. چيز خوبي ميشه ديد نه سلامي- چه سلامي. همه خون تشنه هم نه نشاطي- چه نشاطي. مگه راهش ميده غم داش آكل. مرد لوطي ته خندق تو. قوطي توي باغ بي بي جون جم جمك. بلگ خزون! ديگه ده مثل قديم نيس كه از آب در مي گرفت باغاش انگار باهارا از شكوفه گر مي گرفت آب به چشمه! حالا رعيت سر آب خون مي كنه واسه چار چيكه آب چل تارو بي خون مي كنه نعشا مي گندن و مي پوسن و شالي مي سوزه پاي دار قاتل بيچاره همونجور تو هوا چش مي دوزه چي مي جوره تو هوا رفته تو فكر خدا نه برادر! تو نخ ابره كه بارون بزنه شالي از خشكي درآد. پوك نشادون بزنه اگه بارون بزنه. آخ اگه بارون بزنه! دختراي ننه دريا! دلمون سرد و سياس چش اميدمون اول بخدا بعد به شماس ازتون پوست پيازي نمي خوايم خودتون بسمونين. بغچه جاهازي نمي خوايم چادر يزي و پاچين نمي خوايم زير پامون حصيره. قاليچه و قارچين نداريم بذارين بركت جادوي شما ده ويرونه رو آباد كنه شبنم موي شما جيگر تشنه مونو شاد كنه شادي از بوي شما مس شه همينجا بمونه غم بره گريه كنون. خونه غم جا بمونه پسراي عمو صحرا. لب درياي كبود زير ابر و مه و دود شبو از راز سيا پر مي كنن تو درياي نمور مي ريزن اشكاي شور كاسه دريارو پر در ميكنن دختراي ننه دريا. ته آب مي شينن مست و خراب نيمه عريون تنشون خزه ها پيرهنشون تنشون هرم سراب خنده شون غلغل آب لبشون تنگ نمك وصلشون خنده شك دلشون درياي خون پاي ديفار خزه مي خونن ضجه كنون پسراي عمو صحرا لبتون كلسه نبات صدتا هجرون واسه يك وصل شما خمس و زكات دريا از اشك شما شور شد و رفت بختمون از دم در دور شد و رفت راز عشق و سر سحرا نريزين اشكتون شوره تو دريا نريزين اگه آب شور بشه. دريا به زمين دست نميده ننه دريام ديگه ما رو بشما پس نميده ديگه اون وخ تا قيامت دل ما گنج غمه اگه تا عمر داريم گريه كنيم. بازم كمه پرده زنبوري دريا ميشه برج غممون عشقتون دق ميشه. تا حشر ميشه همدممون مگه ديفار خزه موش نداره مگه موش گوش نداره جادو در ميكنه تا صداشون نرسه لب درياي خزه از لجش غيه كشون ابرارو بيدار ميكنه اسباي ابر سياه تو هوا شيهه كشون بشكه خالي رعد. روي بوم آسمون آسمون غرومب غرومب طبل آتيش. دو دومب نعره موج بلا ميره تا عرش خدا صخره ها از خوشي فرياد ميزنن دخترا از دل آب داد ميزنن پسراي عمو صحرا! دل ما پيش شماس نكته فكر كنين. حقه زير سر ماس ننه درياي حسود كرده اين آتش و دود پسرا. حيف كه جز نعره و دلريسه باد هيچ صداي ديگه اي به گوشاشون نمياد غمشون سنگ صبور كج كلاشون نمدك نگاشون خسته و دور تو سياهي. سوت و كور گوش ميدن به موج سرد مي ريزن اشكاي شور توي درياي نمور جم جمك بر بلا طبل آتيش تو هوا خيز خيزك موج عبوس تا دم عرش خدا نه ستاره نه سرود لب درياي حسود. زير اين طاق كبود جز خدا هيچي نبود جز خدا چيچس نبود مسافرMosafer * \|+\| نوشته شده توسط محمد زمانی در چهارشنبه بیست و نهم فروردین 1386 \|